Bilety onlineMuzeum dostępneDofinansowano ze środków Unii Europejskiej
Strona korzysta z ciasteczek!

Tadeusz Wroński (1936-1984)

Fotografia czarno biała mężczyzna w garniturze
W lecie 1958 r. zgłosił się z prośbą o przyjęcie do pracy w Muzeum Historycznym miasta Krakowa, młody, 22-letni magister historii – Tadeusz Wroński. W swoim podaniu napisał: ,,Pobyt i studia w Kra­kowie wzbudziły we mnie zainteresowania badaniami historycznymi, jak również  przywiązanie do samego miasta Krakowa. Mimo, że nie jestem rodowitym Krakowianinem, miasto to polubiłem i chciałbym zająć się badaniem jego bogatej  tradycji historycznej".
Tadeusz Wroński urodził się w dniu 13 czerwca 1936 r. w Kolbuszowej, jako syn małorolnego chłopa. Jako niespełna osiemnastoletni młodzieniec zdał ma­turę i został przyjęty na studia w Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. 19 czerwca 1958 r. uzyskał stopień magistra historii po obronie pracy pisane pod kierunkiem prof. dr Celiny Bobińskiej na temat "Demokratyzacja sil zbrojnych insurekcji 1794 r."
Przez 26 lat pracy w Muzeum Historycznym  asys­tent, adiunkt, kustosz, starszy kustosz, Tadeusz Wroński badał, analizował,   wyszukiwał materiały  i doku­menty dotyczące  dziejów Krakowa, Niestrudzenie  pi­sał i publikował . Był autorem ponad 200 artykułów, referatów, książek z których  do najważniejszych  na­leżą m.in. Ulica Pomorska 2, Tadeusz Kościuszko, Upamiętnione miejsca walki i męczeństwa, Z dzie­jów Bractwa Kurkowego, Szopka Krakowska, Dzieje i Kultura Krakowa oraz Kronika okupowanego Krakowa będąca pierwszym tego typu opracowaniem w Polsce.
W Muzeum kierował kolejno działami: Naukowo­-Oświatowym; Historii wojen i obronności; Informacji, Wystaw i Wydawnictw; Folkloru  i Tradycji Krakowa; Walki i Męczeństwa Polaków w latach 1939 – 1945.
Swoją  wiedzę, pasję badawczą i zamiłowanie  do Krakowa pragnął przekazać i zaszczepić młodzieży. Wy­głaszał prelekcje i odczyty, organizował wystawy objazdowe i oświatowe; był współorganizatorem dorocznych konkursów wiedzy o dziejach i kulturze na­szego miasta, w świetlicach szkolnych  pomagał organizować izby pamięci.
Społecznik z zamiłowania, jeszcze w czasie studiów uniwersyteckich kierował świetlicą  I-go Domu Akademickiego, a potem był działaczem  związków  zawo­dowych, współzałożycielem Krakowskiego Oddziału Stowarzyszenia Autorów Polskich, sekretarzem Krakowskiego Obywatelskiego Komitetu  Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa, członkiem Komisji  Badania Zbrodni Hitlerowskich, sekretarzem  Bractwa Kurkowego  i członkiem Komisji Historyczno-Literackiej PAN.
Skromny,  nie pragnący nigdy rozgłosu,  był z nami w naszej społeczności muzealnej  zawsze tam gdzie był  potrzebny, gdzie jego wiedza i zapał mogły słu­żyć ukochanemu miastu. Lubiany i szanowany przez współpracowników i przełożonych  pozostał  pomimo ciężkiej choroby do końca na posterunku.
Zmarł nagle  w dniu 19  września 1984 r.
Pozostał wśród nas w pracach i publikacjach, pozostał w pamięci jako szlachetny, dobry, bezkonfliktowy człowiek i wierny przyjaciel.
Miejscem spoczynku jest Cmentarz parafialny w Bieżanowie przy ul. Mała Góra w Krakowie, kwatera IV, rząd brzegowy, miejsce 7.

LESZEK LUDWIKOWSKI
w: „Krzysztofory” nr 10